^o^ 2LeeTeuk VS Super Junior_~*~

PT-Hangover II- 

 “ ฮีซอล จองซูอยากกินอันนั้น”

อีทึกชี้นิ้วไปที่ข้าวผัดกิมจิในจานของฮันคยอง ที่อยู่ตรงข้าม ก่อนหันมามองฮีซอลที่นั่งกอดตัวเองอยู่ ตาปริบๆ อย่างออดอ้อน 

 “ ฮันส่งข้าวของนายมานี่ซิ”

ฮีซอลหันไปถลึงตาใส่ฮันคยองที่ทำท่าจะแย้งไม่ใช่ว่าเค้าหวงของกินอะไรหรอก แต่ข้าวผัดกิมจิในจานของอีทึกก็มีนี่นา ทำไมต้องมาแย่งของๆเค้าด้วยเนี่ย  

“ อ่า ก็ได้ๆ”

ฮันคยองได้แต่ทำตามคำบัญชาของเจ้าแม่ ที่จริงเค้าจะไม่ยอมก็ได้ แต่เห็นดวงตาที่ปริ่มๆน้ำของอีทึกแล้วก็ใจอ่อนให้มันได้อย่างนี้สิ ไม่คุ้นจริงๆกับอีทึกโหมดช่างอ้อนเนี่ย 

“ ซีวอน เยซอง พวกนายมองอะไร”

คังอินมองสองหนุ่มตาขวาง  

“ เปล่า ไม่ได้มองอะไรซะหน่อย”

เยซองปฏิเสธ แต่สายตานี่ยังไม่ละไปจากจุดเดิม 

“ เปล่าก็กินข้าวไปเซ่”

คังอินลุกไปเอาผ้ามาปิดขาของอีทึกอย่างหวงๆถึงฮีซอลจะพาไปเปลี่ยนชุดแล้วก็เถอะ แต่กางเกงที่สั้นซะจนชายเสื้อตัวโตปิดมิดเนี่ย มันก็โชว์ต้นขาขาวที่เค้าเพิ่งจะเคยสัมผัสครั้งแรก ก็รู้สึกนึกหวงขึ้นมา ถึงอีทึกจะยังไม่ใช่เมียเค้าก็เถอะ แต่เรื่องบนเตียงเมื่อเช้านั้นก็ชวนให้คิดซะด้วยสิ 

“ เอาผ้ามาคลุมทำไม จองซูร้อนนะ”

อีทึกพยายามเอาผ้าออก แต่อีกฝ่ายก็กดไว้ซะจนน่าหงุดหงิดไม่ชอบให้ใครขัดใจเลยจริงๆ 

“ ไหนเมื่อกี๊ว่าหนาวไง คลุมๆมันไปเถอะ”

คังอินพูดเสียงดังเกือบตะครอก เพราะกำลังโมโหสองหนุ่มที่ยังไม่ละสายตาไปจากร่างบางของเค้า?    

“.................................................................”

เงียบ ~ 

 เสียงตะครอกใส่อีทึก ทำเอาคนบนโต๊ะพากันเงียบไปหมด ไม่แปลกใจหรอกที่คังอินจะเป็นแบบนี้ เพราะเคยเห็นอยู่บ่อยๆจนเริ่มชินซะแล้ว แต่...อีทึกที่นั่งก้มหน้านิ่งอย่างนี้นี่สิ นี่สิ.... 

“.............................................”

เงียบ ~ 

“ อ่า จองซู เอานี่หน่อยมั้ย”

ฮีซอลที่เห็นอาการใบ้เงียบของทุกคนโพล่งขึ้นมา พยายามแก้ไขสถานการณ์ให้ดีขึ้นมือบางยกขึ้นลูบหัวเพื่อนเป็นเชิงปลอบใจ

 “...........................................”

ก็ยังคงเงียบ ~

แต่คนโดนถามนี่สิ ก้มหน้าเงียบไม่พูดตอบมาสักคำ เลยต้องเปลี่ยนเป้าหมายในการพูดคุยด้วยใหม่ทุกคนขยับตัวทำกระวีกระวาดตักข้าวในจานของตัวเอง 

“ เอ้า พวกแกก็กินข้าวเซ่ นั่งเงียบกันทำไม”

ตอนนี้ทำอะไรให้บรรยากาสอึดอัดมันหายไปได้ก็ทำๆมันไปเถอะ 

“ อ่ะ ครับๆๆ อันนี้อร่อยนิ”

เยซองชี้ให้เรียววุคดูข้าวผัดกิมจิของตัวเอง แล้วชมว่าอร่อยทั้งๆที่ยังไม่ได้ตักเข้าปากสักคำ

 “ อืม โคตรอร่อย”

แต่คนตอบกลายเป็นฮยอกแจซะงั้น 

“ ....ฮึก ฮึก…” 

“........อ่า.......”

เสียงกั้นสะอื้นทำเอาทั้งโต๊ะเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ฮีซอลมองตาขวางใส่คนที่เป็นต้นเหตุ ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างนะอีทึกของพวกเค้าคงได้กลั้นสะอื้นจนขาดใจตายแน่เลย 

“ ขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ...” 

“...ฮึก ฮึก...” 

“ผมก็แค่กลัวพี่หนาวก็เท่านั้น”

คังอินพยายามพูดปลอบ เค้าก็ใจร้อนเกินไปจริงๆ ทั้งๆที่อีทึกอยู่ในสภาวะไม่ปกติ ยังไปทำให้คนตัวเล็กน้อยใจเอาซะได้ 

“ ....ฮึก...อืม...ฮึก..มะ..ไม่เป็นไร..”

แม้ปากจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่เสียงที่ยังคงสั่นเพราะแรงกั้นสะอื้นกับกลายที่สั่นเทามากขึ้นบอกให้รู้ว่าไม่ใช่ไม่เป็นอะไร แต่กำลังเป็นมากเลยต่างหาก 

“ ...ไอ้คังแกออกไปคุยกับชั้นหน่อย”

ฮีซอลขมวดคิ้วยุ่ง ก่อนจะลากพ่อตัวดีที่นั่งทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมอย่างสำนึกผิดตามออกไป 

“แกปลอบพี่เค้าหน่อยสิ”

เยซองพูดโดยไม่ระบุชื่อ หวังว่ามีสักคนทำให้อีทึกดีขึ้นสักคน แต่ทุกคนก้มหน้าไม่ยอมสบตาซะงั้น 

“ ฮยอก” 

“ ไรเล่า”

ฮยอกแจมองค้อน จู่ๆมาโดยขี้ให้ซะงั้น อยากจะทำให้พี่อีทึกรู้สึกดีขึ้นเหมือนกัน แต่ยังคงอึ้งๆกับท่าทางแปลกไปของอีทึก  ทุกคนต่างพยักเพยิดให้อีกฝ่ายปลอบกันไป หลบตากันมาอยู่อย่างนั้น คนที่คิดว่าจะทำได้อย่างฮีซอลก็ยังไม่กลับมาสักที จนในที่สุดก็มีคนยอมยกธงขาวเข้าปลอบอีทึกสักที  

“ พี่อีทึกครับ เช็ดหน้าซะหน่อยนะ น้ำตาเปรอะแก้มไปหมดแล้วเนี่ย” 

 “ ...ฮึก...ฮึก...” 

“อ่า เอาไงดีวะเนี่ย”

ซีวอนมองร่างบางที่ยังก้มหน้าสะอึกสะอื้นอยู่อย่างนั้น ก็ได้แต่เกาหัวทำอะไรไม่ถูกแล้วไอ้สายตาที่มองของทุกตนที่มองมาอย่างฝากความหวังอย่างนี้นี่สิ ซีวอนมองไปที่ร่างของลีดเดอร์ที่ยกมือขึ้นกอดอกตัวเอง พรางลูบผิวกายของตัวเองแรงๆดูก็รู้ว่าร่างบางข้างหน้าเริ่มหนาวอีกแล้ว

 ‘เอาไงเอากันวะ’

ซีวอนตัดใจ แม้บางคนอาจมองว่ามันแปลกไปบ้าง แต่เค้าก็จะใช้วิธีนี้นี่แหล่ะ 

“ พี่อีทึก หนาวมั้ย”

อีทึกเงยหน้าขึ้นมองคนที่ถาม ก่อนที่ใบหน้าสวยที่เปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาจะพยักหน้าหงึกๆ ตอนนี้เค้ารู้สึกเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาวแปลกๆเมื่อกี้ที่บอกคังอินไปว่าร้อนน่ะ มันเป็นเรื่องจริงนะ เค้าไม่ได้โกหกสักหน่อย ไม่รู้ว่าทำไมคังอินถึงโกรธเค้ามากมายขนาดนั้น สายตาทุกคู่มองลุ้นๆ ว่าซีวอนจะทำอะไรต่อไป หลังจากได้รับคำตอบจากลีดเดอร์ไปแล้ว 

“ งั้นมานั่งตักผมมั้ยล่ะ มันอุ่นนะ” 

อ้าวเฮ๊ยทุกคนทำตาโต ซีวอนมันคิดจะทำอะไรชวนกันง่ายๆอย่างนี้เลยรึ แต่เอาเถอะถ้ามันทำให้พี่อีทึกหยุดร้องได้  

‘ได้เหรอ เค้านั่งตักซีวอนได้จริงเหรอ ดูท่าทางมันน่าจะอุ่นจริง แต่ไปนั่งแล้วจะไม่มีใครมาว่าเค้าแน่เหรอ’

อีทึกคิดในใจ สายตามองไปทางประตู ที่มีสองร่างเพิ่งหายลับไปทางนั้น 

“ นั่งไปเถอะ ไอ้หมีมันไม่ว่าหรอก”

ฮันคยองพอจะรู้ว่าอีทึกกลัวอะไรเอ่ยบอก โดยมีลูกสมุนอย่างฮยอกแจพยักหน้ารับ

 “ แต่เมื่อกี้ จองซูแค่เอาผ้าออก คังอินยังว่าเลย ฮึก ฮึก” 

พอพูดถึงตรงนี้ ก็ทำท่าจะร้องไห้อีก เดือดร้อนฮยอกแจต้องเดินมากอดปลอบอีทึกตอนนี้ดูท่าทางเปาะบางมากจนไม่กล้าที่จะอะไรให้ขุ่นใจแต่คังอิน ก็ทำเกินไปจริงๆไม่รู้ว่าเกิดบ้าอะไรขึ้นมา ถึงได้ตะคอกใส่พี่ชายของเค้า  

“ โอ๋ๆๆ ไม่เป็นไรนะพี่ โอ๋ โอ๋ไม่ร้องนะ ไม่ร้อง” 

“ ฮึก ฮยอก เมื่อกี้ คังอินดุจองซูแหล่ะ ฮึก ฮึก”

อีทึกโผเข้ากอดฮยอกแจแน่น ซุกหน้าลงไปบนหน้าอกของน้องชายร่างเล็ก จนฮยอกแจสัมผัสได้ถึงน้ำตาที่ไหลซึมเนื้อผ้า 

“ ไม่เอาพี่ ไม่ร้องๆ”

แต่เหมือนยิ่งปลอบจะยิ่งร้องเข้าไปใหญ่ จนฮยอกแจหน้าเหวอ 

 “ ถ้าไอ้คังมันว่าอีก เดี๋ยวฮันไปต่อยมันให้นะ อีทึกไปนั่งตกซีวอนเถอะ ดูดิ้ มันนั่งรอตาละห้อยแล้วน่ะ”

ฮันคยองช่วยปลอบอีกคน เมื่อเห็นว่าฮยอกแจมองมาทางตนอย่างขอความช่วยเหลือ  

“ ฮึก จองซู นั่งตักซีวอนได้จริงเหรอ ฮึก”

 “ อืม”

เมื่อเห็นฮันคยองพยักหน้าอย่างแข็งขัน พอหันไปมองคนอื่นๆก็ทำท่าทางไม่ต่างกันจึงพอจะมีความกล้าเดินไปนั่งตักซีวอน แม้ว่าในใจจะยังกลัวคังอินจะโกรธตนเองอีกก็ตามแต่เค้าไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นา คังอินคงไม่โกรธเค้าหรอกมั้ง.

..นิ๊ม…นิ่ม แถมยังหอมอีกอ้ะ โฮะโฮะ ถึงจะไม่ได้แตะต้องพี่อึกเท่าพี่คังอิน ได้แค่นี้ก็ถือว่าเป็นบุญแล้ว

ซีวอนซุกหน้าลงไปที่แผ่นหลังบอบบางของอีทึกพรางลักลอบเก็บความหอมไปซะเต็มปอด 

“ ซีวอน จองซูหนาวขาแหล่ะ ขอยืมมือหน่อยนะ” 

ซูด!!!  ตัวพี่อีทึกหอมจัง

แต่เมื่อกี้ว่าอะไรนะครับ ได้ยินว่าจะยืมอะไร ไม่ได้ฟังมัวแต่แอบดมพี่อยู่(เข้าข่ายโรคจิตแระ) 

หืม นิ๊ม นิ่ม แถมเนียนด้วยอ้าวเฮ๊ย!!!

มะ.. มือ..มือ พี่อีทึกเอามาผมไปแปะไว้ตรงขาอ่อนของพี่เค้า แถมจับมือผมให้ลูบขาไปมาด้วยอ๊ากกก เลือด เชว จะกระฉูด

เลือดซีวอนแค่จะกระฉูด แต่คนอื่นๆนี่สิกระฉูดไปแล้ว  พี่อีทึกทำอาร๊าย

เดี๋ยวพี่คังอินกลับมาตายกันหมดแน่ซีวอนน่ะโดนแน่นอนข้อหาไปแตะต้องพี่อีทึก แต่พวกเค้าที่เหลือนี่สิ จะตายในข้อหาไม่ดูแลให้ดีปล่อยให้พี่อีทึกโดนลวนลาม? 

“ ซีวอน จองซูอยากกินนั้นอ้ะ”

อีทึกพยักเพยิดไปที่อาหารบนโต๊ะ พลางออดอ้อนอย่างน่ารัก แต่ดูเหมือนซีวอนจะตายไปแล้ว เยซองจึงจะตักใส่จานให้ แต่อีทึกอ้าปากให้ป้อนซะงั้นเห็นทำหน้าอ้อนๆ เยซองจึงต้องลุกออกมาจากเก้าอี้ มาป้อนให้อีทึกที่ยังนั่งอ้าปากรออยู่บนตักของซีวอน 

“ อร่อยมากเลยล่ะเยซอง จุ๊บ ^*^”

พอเจอคนตามใจ ก็ยิ้มร่าแถมจุ๊บแก้มให้เป็นรางวัลซะอีกส่วนคนถูกจุ๊บนี่สิ หน้าแดงไปถึงไหนๆ แต่ยังถามว่าจะเอาอะไรอีกแน่ะ(อยากได้รางวัล)

 //// พี่อีทึกน่ารักว่ะ ////

พอคนอื่นๆเห็นอีทึกให้รางวัลเยซองแค่นั้นแหล่ะ บรรดาอาหารต่างๆบนโต๊ะถูกส่งเข้าปากอีทึกกันเป็นพัลวันเจอคนเอาอกเอาใจซะขนาดนี้อีทึกก็ยิ้มร่า อ้าปากรับอย่างเต็มใจ แถมฝากรอยจุ๊บให้กับรุ่นน้องในวงได้รับกันเป็นทิวแถว 

“ นี่ทำอะไรกันน่ะ”

เสียงเข้มมาแต่ไกล คังอินที่เดินมากับฮีซอลหลังจากโดนร่างบางเรียกไปคุยอะไรบางอย่างพอกลับมาก็เห็นความวุ่นวายของเหล่าสมาชิกที่แย่งกันป้อนอาหารให้อีทึก แถมเจ้าตัวยังยิ้มร่า อ้าปากรับอย่างเต็มใจซะอีกแหน่ะ พอได้ยินเสียงหมีคำรามแค่นั้นแหล่ะ ความวุ่นวายหายไปเรียบ ทุกคนถอยกลับไปนั่งที่ของตัวเองแทบจะทันที ทำให้คังอินได้เห็นจะจะกะตาตัวเอง ว่าอีทึกกำลังนั่งตักซีวอน แถมมือของซีวอนลูบต้นขาของอีทึกซะด้วย 

“ ห่ะ ไอ้วอน”

กำลังจะอ้าปากด่าก็โดนฮีซอลสะกิดซะก่อน 

“ ไหนว่าเข้าใจแล้วไง ไปๆนั่งที่”

ฮีซอลพูดขัด แต่ส่งสายตาแบบกินเลือดกินเนื้อไปให้ซีวอนรายนั้นก็ได้แต่ส่งยิ้มแหยๆให้  

“ จองซูมานั่งกับฮีซอลมา”

อีทึกพยักหน้าน้อยๆ แล้ววิ่งดุ๊กๆกับมานั่งข้างฮีซอล  ตอนนี้บรรยากาศบนโต๊ะแทบจะเรียกได้ว่ามาคุแบบสุดๆ ไมมีใครพูดอะไรออกมาสักคำมีเพียงตัวตนเหตุคนเดียวแค่นั้นแหล่ะที่ยังยิ้ม ไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าตอนนี้เค้าแทบจะฆ่ากันตาย คังอินมองคลาดโทษไปทีละคนๆ พอสายตาหยุดอยู่ที่ใครก็สะดุ้งนั่งตัวตรงทำตัวสงบเสงี่ยมกันเป็นแถวๆ โดยเฉพาะซีวอนเนี่ยโดนหนักกว่าใครพวก นอกจากจะโดนสายตาคังอินจับจ้องไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตอนนี้คังอินคงกำลังจินตนาการว่ากระทืบเค้าอยู่แน่ๆ แถมยังโดนสายตาด่าทอของฮีซอลอีกต่างหาก 

‘โอ๊ว เชว อยากตาย’ 

 “ อุ๊บ!!!.....”

บรรยากาศคงจะเงียบอยู่แบบนั้นต่อไปถ้า อีทึกเอมืออุดปากทำหน้าเหยเก 

“ พี่อีทึกเป็นอะไรเปล่าครับ”

คังอินละสายตาจากซีวอนที่นั่งทำตัวเรียบ หันมาถามอีทึกอย่างเป็นห่วง 

“ อุ๊บ!!!”

อีทึกได้แต่ส่ายหน้า ถ้าขืนพูดอะไรออกมาตอนนี้ ของที่มันขึ้นมาจ่อถึงละคอได้พุ่งพรวดออกมาแน่ 

“ นายพาจองซูไปห้องน้ำเถอะ คงจะอ้วกนั่นแหล่ะ เดี๋ยวชั้นตามไป”

ฮีซอลสั่งอย่างรู้อาการของอีทึกดี 

“ ชั้นมีเรื่องจะต้องเคลียร์กับพวกนี้ก่อน”

ฮีซอลพูดต่อ ทำเอาทุกคนบนโต๊ะสะดุ้งกันเป็นแถว สัมผัสได้ถึงรังสีอัมหิตที่ออกมาจากตัวของเจ้าแม่ฮีซอลอยากให้คังอินมองกดดันพวกเค้าต่อไปซะดีกว่าเจอฮีซอลในเวลาแบบนี้อ่ะ 

คังอินพยักหน้ารับแล้วพยุงร่างบอบบางหายเข้าไปในห้องน้ำ 

“ แหว่ะ อ๊อก..แหว่ะ!!!!  ”

อีทึกโก่งคออาเจียนออกมาอย่างทรมาน เอาอาหารที่เพิ่งกินเมื่อกี้ออกมาจนหมดแล้วไหนจะอาหารกับเบียร์เมื่อคืนอีก กว่าจะหยุดได้เล่นเอาหมดแรงร่างบางทรุดตัวแทบลงไปกองกับพื้นดีที่คังอินคว้าตัวได้ทันซะก่อน 

“ หมดยังพี่” 

อีทึกหันไปพยักหน้าให้น้อยๆ ก่อนจะค่อยๆหยัดตัวขึ้น 

“ ไหวมั้ยเนี่ย”

คังอินถามอย่างเป็นห่วง

 “ อืม”

อีทึกพยักหน้ายืนยัน ก่อนที่ขาเรียวจะค่อยๆพาร่างกายที่เหนื่อยอ่อนกลับมาที่โต๊ะ 

“ ไง อีทึกหายแฮงแล้วใช่ป๊ะ”

ฮีซอลถามห้วนๆ ไม่อ่อนโยนเหมือนเดิม ทำเอาสมาชิกที่หัวหดนั่งตัวรีบ เพราะโดนฮีซอลด่า มองตากันปริบๆ ไม่เข้าใจสถานการณ์ของฮีซอลที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ไม่อ่อนโยนกับอีทึกเหมือนก่อนหน้านั้น

 “ เออ ปวดหัวโคตร ”

นี่ทำเอาช็อคกว่าเมื่อกี้นี่อีก พี่อีทึกคนเก่ากลับมาแล้ว สลัดคราบพี่อีทึกที่แสนออดอ้อนไปจนหมด 

“ เป็นไงล่ะ อยากกินดีนักนี่ เบียร์น่ะ ทั้งๆที่รู้ว่าตัวเองกินไม่ได้”

แสยะยิ้มใส่ลีดเดอร์ตาสวยที่เอามือคลึงขมับตัวเองแรงๆ 

“ เออ ก็ตอนนั้นมันลืมนี่ ว่าแต่ใครเอาชุดอะไรให้ชั้นใส่เนี่ย”

อีทึกก้มมองชุดที่ตัวเองใส่ แล้วมุ่นคิ้วอย่างไม่ชอบใจ 

“ ซีวอนน่ะ”

คังอินพูดชื่อออกมา ฮีซอลบอกเค้าแล้วว่า พออีทึกสร่างแล้วจะจำอะไรไม่ได้เลย ว่าตอนที่ตัวเองแฮงน่ะทำอะไรไว้บ้าง ขอแก้แค้นหน่อยเหอะ บังอาจมาแตะต้องจองซูของเค้า?

 “ หึหึ นายเสร็จแน่ซีวอน”

ฮีซอลหันไปหัวเราเยอะ แถมแสยะยิ้มให้ซีวอนอย่างสะใจนายโดนอีทึกจัดการแน่ อีทึกไม่ชอบให้ใครมาเจ้ากี้เจ้าการเรื่องชุดที่ใส่ 

“ ซีวอน”

 “คร๊าบ ผมเปล่านะ”

อีทึกเพียงแค่เรียกชื่อเท่านั้น ซีวอนก็สะดุ้งขานรับเสียงยาว ก่อนจะส่ายหัวปฏิเสธฮีซอลต่างหากที่จับอีทึกใส่ชุดนี้อ้ะ 

“ เปล่าอะไร ชั้นยังไม่ได้ว่าอะไรเลย ชั้นแค่จะบอกว่า มือนายอุ่นดีนะ หึหึ ”

อีทึกพูดยิ้มๆให้ซีวอนก่อนจะหันมายิ้มหวานให้ฮีซอล ที่ตอนนี้ทำตาโตอ้าปากค้างแล้วส่งยิ้มต่อไปให้คังอินที่นั่งทำหน้าเหวอ ก่อนจะเดินกลับไปทางห้องนอนของตัวเอง 

“ อีทึก นายหมายความว่าไง มาคุยกันให้รู้เรื่องนะ”

ฮีซอลวิ่งตามลีดเดอร์ตาหวาน ทิ้งให้สมาชิกที่เหลือมองตามตาปริบๆ ก่อนจะหันมามองหน้ากันอย่างงงๆต่อไป 

จบ.....แบบ......งงๆ

^^

ไม่มีไรจาพูดค่า

ถ้างง ก็เมนต์ไว้แล้วกัน

เดี๋ยวกับไปไขข้อข้องใจให้

แต่ไม่รู้จะทำให้งงมากขึ้นอ๊ะเปล่านะ อิอิ

^^

credit sjmarket

กรี๊ดดดดดด

ที่รักของช้าน

สุดยอดเจงๆๆๆๆๆๆๆๆ

หึหึ

หึหึ

5555+

555*

ครบรอบ 3 ที่ SJ เดบิวมา

ก็ไม่ได้อัพบ็อก

เพราะ ลืม!

ไม่ได้ลืม เอสเจ

แต่ลืมอัพบ็อกเพราะมัวแต่ดู เอสเจนั่นแหล่ะ

หึหึ พอนึกถึงเรื่องนี้แล้วก็พอให้อภัยได้

ที่รักอัพไซด์

กรี๊ดดดดด 30ปี 300 ปี หรือ 3ปีล้าน อิชั้นก็รักเอสเจเหมือนกันจ้า

อิอิ

แอบดีใจนิ๊ดหน่อยที่ออกอัลบั้มพิเศษ

แต่แอบสงสารป๋านิ๊ดเนิง ไม่มี SJ-M

ง่า....

(แต่มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ)

ป๋าอย่าน้อยจไป แม้ไม่มี SJ-M (มันเป็นเรื่องที่ถูกต้อง)

แต่เค้าก็รักป๋า ซีวอน อิหมวยด๊อง เรียววุค แล้วก็คยูฮยอนน๊า

คังอินที่เพิ่งกลัมาจากทำธุระกับผู้จัดการเอ่ยถาม ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาก็เห็นเหล่าสมาชิกลูกลิงนั่งประชุมกันอย่างพร้อมเพรียงอ้อ ขาดแม่ลิงไปไปตัวเนิงนี่นา

 “ แกมาก็ดีแล้วคัง แกไปปลุกอีทึกของแกทีดิ้ ซีวอนไปปลุกมาได้แผลเต็มเลยเนี่ย”

ฮีซอลสั่ง พรางชี้ไปที่ใบหน้าของซีวอน 

“ โฮ่โฮ่ ทนมือทนติน นางฟ้าไม่ไหวล่ะซี ถึงต้องมาพึ่งบริการหมีอ้ะ ฮ่าฮ่า ”

คังอินมองสำรวจไปที่ใบหน้าของซีวอนที่มีร่องรอยช้ำแดง ที่ออกจะปวมนิดๆนั่น แล้วขำอย่างสะใจ นี่คงโดนพิษสง Sleepy Angle มาล่ะสิเนี่ย ไม่มีใครสามารถทำหน้าที่สำคัญอย่างนี้ได้ดีเท่าเค้าอีกแล้วอย่างนี้ก็ไม่ต้องกลัวว่าใครมันจะมาแย่งนางฟ้าของเค้าไปได้ โวะ โฮ่โฮ่ หมีสะจาย นางฟ้า..ของตรู...คนเดียว 55 ขำสะใจพอเป็นพิธี ? แล้วคังอินก็ขึ้นไปปลุกอีทึก ซึ่งโดยที่มันเป็นหน้าที่ประจำของเค้าอยู่แล้วนี่ถ้าไม่ได้รูปร่างที่ล่ำสันและตัวใหญ่กว่าคนอื่นแล้วล่ะก็นะ... เค้าคงทนมือ ทนติน ของอีทึกไม่ได้เหมือนกัน    

“ พี่อีทึก” 

เฮือก!!!! ~ เพียงแค่เรียกชื่อเท่านั้นยังไม่ทันที่จะเริ่มปลุกเลย คังอินก็ถึงกับสะอึก 

‘วันนี้นอนท่านี้เหรอเนี่ย แล้วไอ้วอนมันเห็นถึงไหนต่อไหนเนี่ย’ 

คังอินมองไปที่อีทึกที่นอน เอาแขนพาดไปเหนือศีรษะราวกับเด็กๆ แต่ที่ไม่เด็กนี่สิ… บ็อกเซอร์ตัวโคล่งเลิกขึ้นไป จนเห็นขาอ่อนนวลเนียนส่วนเสื้อนอนนอกจากจะหลุดลุ่ยแล้ว ยังเลิกขึ้นไปถึงลำคอระหงอวดติ่งไตสีชมพูอ่อน ที่นานๆครั้งเค้าจะได้เห็นสักที ยามที่อีทึกเปลี่ยนเสื้อ หน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ยิ่งอวดเม็ดชมพูสวยสองอันนั้นชูชันขึ้นลงล่อตาล่อใจนักจนอยากจะเอาลิ้นไปละเลี่ยลิ้มลองความหอมหวาน ที่เค้ายังไม่เคยได้ลิ้มลองเลยสักครั้ง แม้ว่าเค้ากับอีทึกจะมีสถานะภาพคล้ายจะเป็นแฟนกัน บางคนคิดว่าเค้าเป็นผัวเมียกันไปแล้วก็มีแต่มันก็แค่แฟนเซอร์วิสและการพูดหยอกล้อกันในกลุ่มเท่านั้น ...

แต่เห็นอีทึกอย่างนี้แล้ว อยากจะให้มันเป็นจริงซะแล้วสิ... นี่ตรูกำลังคิดบ้าไรวะเนี่ย ตรูไม่ใช่เกย์นะเว๊ย 

คังอินสะบัดหัวไล่ความคิดประหลาดๆในหัว ก่อนจะลงมือปลุกอีทึกเหมือนกับทุกครั้ง 

“ พี่อีทึก ตื่นเร็ว เช้าแล้ว”

คังอินเขย่าร่างบางแรงๆ  

“ อื้อ”

อีทึกขมวดคิ้วอย่างขัดใจ เมื่อมีคนมาขัดนิทรารมณ์อันสงบ 

“ พี่ๆ เดี๋ยวไปทำงานสายน๊า” 

วูบ~ คังอินหลบหมัดของอีทึกที่ตรงมายังใบหน้าของเค้าอย่างรวดเร็ว ก็บอกแล้วว่าทำหน้าที่นี้ประจำ จนเริ่มคุ้นชินกับการหลบหลีก 

“ พี่ๆ ตื่นเดี่ยวนี้นะ ก่อนที่ผมจะตีพี่น่ะ”

คังอินยังคงเขย่ารุนแรง จนร่างบางหัวสั่นหัวคอน แต่ก็ยังไม่ตื่น นอกจากส่งเสียงครางอื้ออย่างขัดใจ ตุบ!!!  อีทึกส่งขาข้างถนัดออกไปปะทะไปที่หน้าอกของคนตัวโต ทำเอาจุกไปเหมือนกันดีนะที่เค้าโดนมาจนชินแล้วน่ะ ไม่งั้นมีหวังได้ลงไปนอนกลิ้งที่พื้นแน่นอน ทั้งมือทั้งเท้าประเคนมายังคนตัวโตไม่ได้หยุดไม่ได้หย่อนจนคังอินต้องตัดสินใจกดแขนของอีทึกเอาไว้ร่างหนาทิ้งน้ำหนักไปที่มือทั้งสองข้าง จนอีทึกขยับแขนไม่ได้แต่พิษสงของขาก็ยังไม่หมด ยังคงทั้งเตะทั้งถีบ จนคังอินตัดสินใจใช้ขาทั้งสองข้างขึ้นคร่อมร่างบางเอาไว้ 

“ วันนี้ทำไมตื่นยากกว่าปกติละเนี่ย ”

คังอินบ่นพรึมพรำ  ถึงอีทึกจะปลุกยากอย่างไง แต่ก็ไม่เคยที่เค้าจะต้องลงมือจับกดสักทีสงสัยเมื่อคืนนอนดึกแน่ๆเลย อีทึกดิ้นขรุกขรักอยู่ใต้ร่างของคังอินไม่นานก็ค่อยๆปรือตาขึ้นมา มองคนที่นอนทับเค้าอย่างงงๆ 

“ หืม คังอินทำไรจองซูเนี่ย” 

“ ผมมาปลุกพี่ไง”

คังอินพรึมพรำตอบ อดแปลกใจไม่ได้ที่อีทึกแทนตัวเองว่า ‘จองซู’

 “ อื้อ”

อีทึกขมวดคิ้วแล้วครางออกมาอย่างอึดอัด คังอินเห็นอย่างนั้นก็นึกขึ้นได้ว่า ตอนนี้ตนกำลังทับร่างบางอยู่ จึงผละตัวจะลุกขึ้น แต่โดนคนข้างใต้โอบเอาไว้ซะก่อน 

“ จะไปไหนอ่าคังอิน” 

“ ก็ลุกขึ้นน่ะสิ ผมทับพี่อยู่นะ ไม่หนักรึไง”

คังอินพยายามจะหยัดกายขึ้นแต่อีทึกก็เกาะแน่นจนขยับแทบไม่ได้ 

“ อื้อ อย่าไปเลยจองซูหนาวอ้ะ อยู่อย่างนี้แหล่ะ”

อีทึกส่งเสียงอ้อน แล้วซุกหน้าไปที่อกแกร่ง ทำเอาคนถูกอ้อนใจสั่น ‘พี่เชิญชวนผมอยู่เปล่าเนี่ย’  

“ ไม่ได้นะพี่ ลงไปกินข้าวได้แล้ว”

คังอินยังคงยืนยันคำเดิม แม้ว่าในใจตอนนี้ก็อยากจะนอนอยู่แบบนี้เหมือนกัน 

“ จองซูยังไม่หิวอ่า นะๆ นอนอย่างนี้ก่อนน๊า”

อีทึกช้อนตาขึ้นมามองอย่างอ้อนๆ ตาสวยส่องประกายวิบวับขอร้องจนคังอินเริ่มใจอ่อนพยักหน้าอย่างยอมแพ้ 

“ เอางั้นก็ได้ แต่พี่ปล่อยผมก่อนเถอะ ผมจะลงไปกินข้าวอ้ะ”

 “ ไม่เอาอ่า ถ้าคังอินไปแล้วใครจะกอดจองซุอ้ะ ”

อีทึกไม่ยอมแถมยังกอดรัดคนตัวโตแน่นขึ้นไปอีก แถมยังขยับอย่างออเซาะเสียงกระซิบแทนตัวเองว่า ‘จองซู’ อยู่ข้างๆหูทำเอาคังอินใจเต้นตึกตัก 

“ อ่า~”

คังอินถึงกับพูดไม่ออก อกเปลือยที่เสียดสีกับหน้าอกของเค้านี่ เล่นทำแทบคลั่งแม้ว่าจะมีเสื้อของเค้ากั้นอยู่ก็เถอะ 

“ คังอินจะปล่อยให้จองซูหนาวตายเหรอ”

อีทึกเริ่มเบะปาก น้ำตาคลอเมื่อเห็นคงอิน ทำท่าจะปฏิเสธ 

โฮกกกกกกก พี่อย่าสีดิ้..... เดี๋ยวอารมณ์มันจะขึ้น......เล่นมาออดอ้อนซะขนาดนี้ ใครจะไปทนไหวอ่ะเนี่ย 

“ อ่า ก็ได้ๆ แต่ขอผมนอนถนัดๆหน่อยได้มั้ยอ้ะ”

ท่าคร่อมอย่างนี้มันส่อน๊า เดี๋ยวอดใจไม่ไหวทำอะไรนอกจากกดจะทำอย่างไง 

“ อืม อิอิ ดีมาก งั้นคังอินนอนตรงนี้นะ”

อีทึกยิ้มหน้าบานน้ำตาที่คลออยู่เมื่อกี้หายกลับเข้าไปในดวงตาแทบจะทันที พอใจในคำตอบของคังอินแล้วดันไหล่ของอีกฝ่ายให้นอนลงข้างๆ ก่อนจะซุกตัวเข้าหาอกแกร่งหาความอบอุ่น 

“ อ่า ~ พี่ๆๆ พี่ทำไรอ่า ~”

คังอินพยายามขยับออกห่างร่างบางที่ตอนนี้มือเริ่มซุกซนล้วงเข้ามาในเสื้อของเค้าแถมยังลูบๆคลำๆเฉียดยอดอกของเค้าอีกไปมา แต่ติดตรงที่เค้านอนตอนในชิดกำแพงนี่สิ ทำเอาขยับหนีไปได้ไม่ไกล 

“ ก็ทำอย่างนี้มันอุ่นนี่นา”

อีทึกตอบ ตาเริ่มจะปรือ ใกล้เข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง มือเย็นของร่างบางถูไถไปมาที่ยอดอกของคนตัวโต เพื่อให้เกิดความร้อนจากการเสียดสีระหว่างผ่ามือกับผิวกายของอีกฝ่าย 

“ อื้อ~ พี่อีทึก อา!!! ”

คังอินหลุดครางออกมา อย่างมีอารมณ์ 

“ พี่ กำลังทำให้ผมทนไม่ไหวนะ”

คังอินพูดเสียงเข้มเค้าอุตส่าห์พยายามข่มใจแล้ว แต่ร่างบางกับทำให้อารมณ์อยากของเค้าแทบประทุ 

“ หืม จองซูทำอะไรอ้ะ”

ช้อนตาขึ้นมามองอย่างงงๆแต่ตาที่เริ่มปรือนั้น คังอินกลับมองว่ามันฉ่ำหวานราวกับกำลังเชิญชวนเค้าอย่างไงอย่างงั้น

“ อย่ามาโทษผมทีหลังแล้วกัน”

คังอินพูดจบก็ไร้เลียริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างใจเย็น จนร่างบางเผลอเปิดริมฝีปากออก เปิดโอกาสให้เรียวลิ้นร้อนเข้าไปเกี่ยวกระหวัด ควานหาความหอมหวานภายใน 

“ อื้อ อื้ม!!~ฮ๊า แฮก แฮก!!! ”

อีทึกเผลอครางออกมา แล้วหอบหายใจหนักๆ เมื่อคังอินยอมผละออกจากริมฝีปากสวยแต่เปลี่ยนเป้าหมายไปที่คอระหงแทน 

“อื้อ คังอิน ~” 

....

“ ไอ้คังมันขึ้นไปปลุกประสาอะไรวะ หายไปเป็นชาติเลย”

เยซองเริ่มบ่น ตอนนี้เค้าหิวข้าวมากๆแล้วนะเนี่ย แต่คังอินกับอีทึกยังไม่มีทีท่าว่าจะลงมาอยากจะกินก่อน แต่ก็เกรงใจคนอื่นๆ ที่ยังคงรอสองคนนั่นอยู่ 

“ นั่นสิ ไม่เคยขึ้นไปปลุกนานขนาดนี้มาก่อนเลยนะเนี่ย”

ฮยอกแจสนับสนุนคังอินปลุกแค่สิบนาทีก็สามารถลากอีทึกลงมาได้แล้ว แต่วันนี้นี้หายไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วนะเนี่ย 

“ นี่ พวกแกกินเบียร์กันเมื่อคืนเหรอ”

ฮีซอลถือถุงดำที่ใส่กระป๋องเบียร์เปล่าออกมาจากในครัว เมื่อคืนเค้ากลับมาดึกเลยไม่รู้ว่าคนอื่นๆฉลองอะไรกัน กระป๋องเบียร์มันถึงได้มากมายขนาดนี้ 

“ อ่าฮะ ฉลองที่เรียววุคมันแต่งเพลงจบไปอีกสองเพลงอ้ะ”

ฮยอกแจตอบยิ้มๆ 

“ เนื่องในโอกาสอยากจะกินน่ะสิ ไม่ต้องมาอ้างหรอก ชั้นรู้นิสัยพวกแกดี”

ฮีซอลประชด หงุดหงิดเล็กน้อยที่ตัวเองไม่ได้กินด้วย(อ้าว) 

“ แล้วใครกินบ้างอ้ะ”

ฮีซอลถามแต่ จะได้คิดบัญชีถูก ใครฉลองแล้วไม่ชวนเค้าเนี่ยต้องให้พาไปเลี้ยงซะให้เข็ดบังอาจลืมคนสวยอย่างเค้าได้ลงคอ 

“ ก็ทุกคนนั่นแหล่ะ ยกเว้นพี่เย่ เรียววุค แล้วก็คยูฮยอน”

แต่ละคนที่ฮยอกแจบอกชื่ออกมาเป็นพวกคออ่อนทั้งนั้น

 “ แค่นี้รึ แล้วอีทึกกินรึเปล่า”

ฮีซอลขมวดคิ้ว แล้วโพล่งถามออกมา เรื่องมันชักจะยังไงๆแล้วนะ หวังว่าคงไม่ใช่อย่างที่เค้าคิดหรอกนะ 

“ อือฮึ แน่นอนพี่อีทึกนั่นแหล่ะตัวดีเชียว กินไปตั้งหลายกระป๋อง”

ฮีซอลฟังที่ฮยอกแจบอกแทบลมจับ อีทึกกินเบียร์รึ 

“ ซีวอนตอนนายขึ้นไป สภาพอีทึกเป็นอย่างไง”

ฮีซอลเขย่าถามคนข้างตัวอย่างร้อนรน ทำเอาคนอื่นๆมองอย่างงๆพี่อีทึกกินเบียร์แล้วมัน..ทำไมล่ะ 

“ อ่า ก็...”

ซีวอนที่อุตส่าห์จะเก็บไว้เป็นความลับส่วนตัว จำต้องเปิดเผยออกมาเมื่อฮีซอลคราดครั้น  

“ ฟู่ โชคดีไปที่อีทึกยังไม่ตื่น”

ฮีซอลถอนหายใจอย่างโล่งอก 

“ ป่านนี้ตื่นแล้วมั้ง พี่คังอินมีวิธีปลุกซะด้วย”

ซองมินแทรกขึ้นมา ทำเอาฮีซอลทำหน้าเหวอ เออใช่เค้าลืมไปเลยว่าให้คังอินขึ้นไปปลุกอีทึก 

“ อิ๊บอ๋ายแล้ว หวังว่ายังทันนะ ”

ฮีซอลสบถออกมา แล้วเดินลิ่วขึ้นไปห้องของอีทึก ทั้งๆทีมือยังคงถือถุงดำที่ใส่ซากกระป๋องเมื่อคืนไปด้วย ทุกคนรีบเดินตามอาเจ๊ฮีซอลที่ตอนนี้ติดเทอร์โบขึ้นไปอย่างงงๆ  

“ อื้อ ~ คังอินกอดอีกสิ จองซูหนาวจัง อื๊ม~ ”

อีทึกเบียดกายเข้าหาร่างสูง ที่ยังคงพรมจูบไปที่ตามตัวของเค้าอย่างโหยหาริมฝีปากหนาพรมจูบไปทั่วใบหน้า แล้วลงต่ำไปครอบครองยอดอกที่ชูชันอย่างมีอารมณ์มือก็ไม่ปล่อยให้ว่างลูบไล้ไปทั่วร่างกายที่ตอนนี้มีร่องรอยสีกุหลาบที่เค้าทำเอาไว้ ยามที่เรียวปากหนาพาดผ่านไปที่ใด ก็จะมีร่องรอยที่ร่างสูงทิ้งเอาไว้ จนตอนนี้แทบจะไม่มีส่วนไหนเลยที่คังอินไม่เคยลิ้มลองความหอมหวานจากเรือนกายนี้ 

“ อื้อ  อื๊ม~” 

 “ พี่อีทึก ผมขอนะ มันจะทำให้พี่อบอุ่นขึ้น”

คังอินเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าสวยที่เชิดขึ้นแดงระเรื่อ เพราะรู้สึกเสียวซ่านจากเรียวลิ้นร้อนที่ครอบครองยอดอกสวยของเค้า ร่างเล็กส่งดวงตาฉ่ำเยิ้มมองตอบกลับมา พยักหน้านิดๆ แล้วกดศีรษะของคังอินให้ครอบครองยอดอกสวยอีกครั้งคังอินจับมือของคนตัวเล็กออกจาก แล้วลดตัวต่ำลงไปลากลิ้นสากไปที่หน้าท้อง ไม่ลืมที่จะขบเม้มทิ้งร่องรอยสีสวยเอาไว้ 

“ อื้อ อืม  อ๊า  !!!!!!”  

มือหนาค่อยๆแตะไปที่ท่อนเนื้อสีสวยที่ตอนนี้ตั้งชันอย่างมีอารมณ์แล้วค่อยๆชักรูดจากช้าๆ ก่อนจะเพิ่มจังหวะให้เร็วขึ้น ร่างบางดิ้นพล่าน ร้องครวญครางอย่างเสียวซ่านคังอินทำให้เค้าอบอุ่นขึ้นจริงๆด้วย อบอุ่นจนเกือบจะเป็นร้อนเลยหล่ะ 

“ อ๊า  อ๊า อื๊ม !!!!!~” 

 “ อีทึก!!!!! เฮ่ย!!!!”

ฮีซอลเปิดประตูพรวดพราดเข้าไป เกือบช็อคเมื่อเห็นภาพบนเตียงแม้จะพอจะทำใจตั้งแต่รู้ว่าอีทึกกินเบียร์แล้วหล่ะว่าอาจเจอในสภาพนี้ แต่ก็ยังคงตกใจอยู่ดี 

“ เฮ่ย เข้ามาทำไม”

คังอินสบถลั่น คว้าผ้าห่มคลุมร่างเปลือยเปล่าของอีทึกส่วนเค้าน่ะช่างเถอะเพิ่งเปลือยท่อนบนเท่านั้น 

“ ว๊าย”

 “ อ่า” 

สมาชิกที่วิ่งตามมาก็มีอาการไม่ต่างจากฮีซอลเท่าไร  

“ เรียววุคปิดตา”

เยซองเอามือปิดตาคนรัก แต่ก็ไม่ทัน  เรียววุคเห็นเต็มๆตาแล้วหล่ะ 

คังอินมองค้อนแต่ละคน ที่เข้ามาขัดจังหวะเมื่อครูเค้ากำลังจะเปิดช่องทางของอีทึกอยู่แล้ว แต่ดันมีมารมาผจญซะก่อน 

“ ไอ้คังปล่อยเพื่อนตรูเดี๋ยวนี้”

ฮีซอลที่ตั้งสติได้แล้ว เดินไปฉุดกระชากร่างหนาให้ลุกออกจากตัวของเพื่อนรัก แล้วเข้าไปโอบกอดร่างบางแทน ยังทันใช่มั้ยอีทึก นายยังไม่โดนอีหมีหื่นมันทะลวงประตูใช่มั้ย 

“ ฮีซอล หนาวจัง ”

อีทึกมองเพื่อนรัก แล้วกอดตอบ เบียดตัวเข้าแนบชิดร่างโปร่งของเพื่อนรักทันที 

“ ไม่เป็นไรนะจองซู เดี๋ยวชั้นกอดนายเองนะ”

ฮีซอลปลอบเสียงอ่อนโยน มือเพียวลูบหัวของเพื่อนรักอย่างปลอบโยนรู้ดีว่าอีทึกชอบให้เรียกชื่อจริงเวลาอีทึกมีอาการอย่างนี้ 

“ อื้ม”

อีทึกยิ้มหวาน แล้วโอบกอดให้กระชับขึ้น ที่เหลือมองอย่างอึ้งๆอ๊ากกกกก!!!! ต้องบันทึกเป็นประวัติศาสตร์ ‘ ฮีซอลภาคอ่อนโยน’ ?  

“ ไอ้คังแกกำลังจะทำอะไร”

ฮีซอลตะหวัดตามองไปที่คนร่างยักษ์ เปลี่ยนเป็นเสียงเย็นทันที  

“ อ่า ~”

ทำเสียงอึกๆอักๆตอบไม่ถูกจะให้เค้าตอบว่าอะไรล่ะ จะให้บอกว่าเค้ากำลังจะกดอีทึกรึไง เค้าไม่ด้านพอหรอก

 “ แก นี่มัน….”

ฮีซอลตะหวาดเสียงดังขึ้น

 “ ฮือ ฮีซอล T-T เสียงดังทำไม”

ร่างบางในอ้อมกอดสะดุ้งเฮือก เริ่มเบะปากจะร้องไห้ 

“ โอ๋ๆๆๆ ไม่ร้องนะ ชั้นแค่จะสั่งสอนคังอินเท่านั้นเอง ว่าไม่ควรทำอย่างนั้นกับจองซู”

ฮีซอลเปลี่ยนโหมดเป็นเสียงอ่อนทันที โยกตัวปลอบไปมาเหมือนปลอบเด็กเล็ก คังอินมองการกระทำนั้นแล้วทำปากจู๋อย่างเสียดาย เค้าเกือบได้แอ้มอีทึกแล้วส่วนที่เหลือได้แต่มองตาปริบๆ ว่าฮีซอลเปลี่ยนไปมากแล้ว อีทึกนี่ยิ่งกว่าอีกไม่เคยเลยสักครั้งที่จะได้เห็นอีทึกทำท่าราวกับเด็กน้อยอย่างนี้ไหนจะที่แทนตัวเองว่า ‘จองซู’ นั่นอีกหล่ะ

 “ จองซูไปอาบน้ำก่อนดีกว่าเนอะเดี๋ยวลงไปกินข้าวกิน”

ฮีซอลเอ่ยชวน 

“ ไม่เอาอ้ะ จองซูไม่อยากกิน จองซูหนาว”

อีทึกทำท่างอแงไม่ยอมไป  

“ ไม่อาบน้ำก็ได้ แต่ลงไปกินข้าวน๊า ”

อะไรยอมได้ก็ต้องยอมอีทึกไปก่อน

 “ ฮื่อ”

อีทึกขมวดคิ้วอย่างขัดใจ 

“ เดี๋ยวฮีซอลจะกอดจองซูทั้งวันเลย นะๆลงไปกินข้าว”

ฮีซอลหว่านล้อม 

“ อื้ม ก็ได้แต่ฮีซอลต้องสัญญาก่อนว่าจะกอดจองซูทั้งวันนะ ”

 “ อื้ม ฮีซอลสัญญา”

ส่งรอยยิ้มอ่อนโยนไปให้คนในอ้อมแขน แล้วค่อยๆประครองร่างบางเข้าไปใส่เสื้อผ้าในห้องน้ำ ท่ามกลางสายตาเป็นห่วงของทุกคน 

‘พี่อีทึกเป็นอะไรไปน๊อ’

ต่างคนต่างคิดหาคำตอบ แต่ก็ได้แต่ถอนหายใจ เพราะคำตอบที่ได้คือ

‘…..’ 

เว้นแต่ซีวอน เยซองกับฮันคยอง ไอ้สามคนเนี๊ยะที่คิดต่างออกไปจากคนอื่น‘น่าจะเปลี่ยนข้างนอก เมื่อกี้ยังดูไม่ชัดเลย….’ - -!  

Con 2 B pt II

เดินแบบ เดินแบบ หล่ออ้ะ ที่ร๊าก หล่อจางเยย

แต่เค้าชอบตัวเองเป็นเคะน๊า อย่าลืมๆ

UFO

ELF : ที่รัก ได้โปรดมาเมืองไทยได้มั๊ย? ฉันจะเอาอาหารดีๆให้พี่เยอะๆเลย
LEETEUK : เข้าใจแล้ว ที่รัก~ รออีกหน่อยนะ! ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ!



ELF : เทียบกับ 83 line, นายชอบพี่มากกว่าใช่มั๊ย!

LEETEUK : พี่สาวน่ารักมากกก! พี่สาว! ผมรักพี่~~~~~



ELF : กลับมาให้เร็วที่สุดเท่าที่เอเชียทัวร์จบลง, เมีย คิคิ ฉันเต็มไปด้วยน้ำตาแล้ว, กำลังรอพี่ ㅜㅜ

thank Credits นะคะ อุตส่าห์หา Tran มาให้พวกเราได้อ่าน

 ELF : ที่รัก ได้โปรดมาเมืองไทยได้มั๊ย? ฉันจะเอาอาหารดีๆให้พี่เยอะๆเลย
LEETEUK : เข้าใจแล้ว ที่รัก~ รออีกหน่อยนะ! ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ!

เหอะ เหอ อ่านแล้วแทบกรี๊ด ที่รักของช้านจริงๆรึ นานๆจะมาตอบที ก็ตอบได้โดนใจ

ชั้นจะไปเดี๋ยวนี้ กรี๊ด!!!!ทึกกี้น่ารัก  มาเลยสิคะรออยู่ 555

อ่านต่อมาเรื่อยๆ

ELF : พี่คยูฮยอน! พี่สนิทกับพี่จองซุแล้วรึยังคะตอนนี้~?
LEETEUK. : เด็กนั่นกำลังพยายามจะข้ามเส้น ดังนั้น ... ㅜㅜ

ดังนั้น ก็เลยรับมันมาเป็นหนึ่งในคอเรคชั่น ก๊ากกกกก!!!! 555+

แอบเชียร์นี๊ดเนิง แบบแล้วอยู่ลัทธิทึกเคะ ทึกเคะจ้า 555+

ไม่รู้ดาวอัพบล็อกยัง เดี๋ยวแอบแฉลบไปดูหน่อย ป่านนี้คั่งตายไปแล้วม้างน่ะ

080914 22:08

[ELF] จะอยู่เคียงข้างเธอไปชั่วชีวิต I do~ จะรักเธอไปตลอด I do~ ใครเป็นคนร้องเพลงที่ดีอย่างนี้กันน้า? (เพลง Marry U)

(ชีวอน) รู้สึกว่าซูเปอร์จูเนียร์จะเป็นคนร้องนะครับ...คิคิคิ

080917 02:56

(แองเจิลทึก) I do ไม่ใช่"เรน"เป็นคนร้องเหรอ? เป็นอย่างนี้แน่นอนเลย คิคิ

03:36 (ฮีชอล) ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันอ่ะ....ใครเป็นคนร้องเนี่ย?

ได้อีกนะคนเรา คึคึ แฟนช้านน่ารัก

080916 17:13

[ELF] พี่คยูฮยอน ~ ปีนกำแพงกันมั้ย? ㅠ.ㅠ ฉันโกรธพี่ซองมินแล้วว ~~~ ไม่เป็นไรใช่มั้ย? จะรับผิดชอบมั้ยล่ะ?

(คยูฮยอน) อะไรอ่า...ดีเจมินของพวกเราเชื่อฟังผมออกนะ...

แหมๆๆ อีตาคยู ประกาศไปเลยมิว่าซองมินอ้ะของแก

080923 00:06

[ELF] ริมฝีปากของพี่ดูน่าอร่อยมากดูน่าอร่อยจริงๆ ~ ฉันควรจะลองชิมดูนะ คิคิคิ

(คยูฮยอน) ไปลองดูสักครั้งสิ...ริมฝีปากพี่ทึกนะ.....อืออ

อ๊าย ทึกกี้น่ะของช้าน  พูดมาได้นิ อิอิ (แต่แอบชอบ ทึกเคะ ทึกเคะ)

 080924 03:19

[ELF] ต้องเป็นเจ้าชายของฉันเท่านั้น พี่ชีวอน~

(คยูฮยอน) ต้องเป็นท่านบาทหลวงของผมเท่านั้น

04:12 (เยซอง) ดึกดื่นป่านนี้มีอะไรอยู่ข้างหลังเธออ่ะ แม้ไม่หันหลังกลับก็อย่าไปนะ

 555+ คยูจะเอาซีวอนมาเป็นบาทหลวงวันแต่งงานแกกะซองมินเหรอะ

080925 02:03

[ELF] พี่คะ ฉันคือผู้สนับสนุนคังทึกล่ะ หรือเป็นผู้สนับสนุนอึนทึกดีล่ะ?

(คยูฮยอน) คยูทึก

  อ่า ได้อีกอ้ะ พูดอย่างนี้เอามีดมาแทงช้านเลยมะ ( ในใจแอบ ทึกเคะ ทึกเคะ)

080929 00:10

[ELF] แฟนของฉันคือซูเปอร์จูเนียร์! ซูเปอร์จูเนียร์แฟนของฉันน่ะหล่อมากเลย~! ฉันพูดว่าพวกพี่คือของฉัน คิคิ

(แองเจิลทึก) ตอนพูดน่ะระวังหน่อยนะ ~ นอนเถอะ~ ~หน้าตา 13 แบบเลือกให้สนุกไปเลย หุหุ

 อ่า คิดถึงน่ารักแล้ว ....////

Credit : onlysj13
Korean to Chinese : 77
Chinese to Thai : anney
annikibum.exteen ดอทคอม
Take out with full credit

555* อันนี้ย้อนคังทึกกันหน่อย

080917 UFO

E.L.F : คยูเป็นเหมือนอ๊อกซิเจน ๆๆๆๆๆๆๆๆ....

Eeteuk : อุนเป็นเหมือนอ๊อกซิเจน

“ คิบอม วันนี้มีงานรึเปล่า”

ร่างสูงละสายตาออกจากหนังสือเล่มโปรด ขึ้นมองคนที่กำลังวิ่งแจ้นยิ้มร่ามาแต่ไกล

“ อืม ไม่มีนะ พี่มีไรเปล่าอ้ะ”

ทันทีที่คำตอบออกมาจากปากของร่างสุง ดงเฮหุบยิ้มแทบจะทันที

นี่นายลืมจริงๆใช่มั้ย

ร่างบางได้แต่ตัดพ้อในใจ  

“ ไม่มีอะไรหรอก แค่ลองถามดูเฉยๆน่ะ”

ส่งยิ้มเจือนๆให้ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไป

คิบอมมองตามอย่างสงสัยในอาการแปลกๆของคนตัวเล็กนิดนึง ก่อนจะก้มลงไปอ่านหนังสือที่อ่านค้างอีกครั้ง

“ นี่นายลืมวันเกิดของชั้นอีกแล้วเหรอคิบอม”

ดงเฮ พึมพรำเบาๆอย่างน้อยใจ

 ปีนี้ก็คงเป็นอีกครั้งที่ปราศจากเค๊กวันเกิด การ์ด หรือแม้กระทั่งคำอวยพรเล็กๆ  

เหมือนกับทุกๆปี...ที่ไม่เคยมีคำอวยพร....จากคิมคิบอม

“ นี่ดงเฮ ไปซื้อเสื้อให้พี่ฮันเป็นเพื่อนชั้นหน่อยสิ”

ฮยอกแจเปิดประตูพรวดเข้ามา โดยไม่บอกไม่กล่าวทำเอาดงเฮที่กำลังจะปล่อยน้ำตาจากความน้อยใจต้องเงยหน้าไล่ให้มันกลับไปสู่แหล่งต้นกำเนิดของมัน....ใจ..ใจที่มันปวดร้าว

“ อืม ได้สิ เดี๋ยวขอเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บนึงนะ”

ฮยอกแจพยักหน้ารับน้อยๆแล้ววิ่งแจ้นออกไปด้วยความเร็วระดับเดียวกันกับตอนที่เข้ามา

นายก็อีกคนฮยอกแจ....วันนี้วันเกิดชั้นนะ... แต่กลับชวนไปซื้อของให้พี่ฮัน

นี่นายก็ลืมวันเกิดของชั้นอีกคนนึงเหรอ....

แม้แต่เพื่อนที่สนิทกันมากอย่างฮยอกแจยังลืม แล้วคนที่ไม่เคยเห็นเค้าสำคัญอย่างคิบอมน่ะหรือจะจำวันเกิดเค้าได้

“ ดงเฮ ”

อีทึกเรียกน้องชายสุดที่รักที่กำลังจะออกจากบ้านไปพร้อมกับฮยอกแจเสียงดัง

“ ครับ”

ดงเฮหันไปยิ้มให้อย่างดีใจ เตรียมพร้อมรอรับคำอวยพร

และอ้อมกอดอันอบอุ่นของพี่ใหญ่แถมพ่วงด้วยตำแหน่งลีดเดอร์ของวง

อย่างน้อยก็มีพี่อีทึกนี่แหล่ะน๊า ที่จะจำวันเกิดของเค้าได้

“ อย่าลืมซื้อโคล่ากลับมาด้วยนะ มันใกล้จะหมดแล้ว”

หน้าหวานออกอาการเหวอแทบจะทันที

แต่ก็ยังรอลุ้นว่าอีทึกจะพูดอะไรอีกหรือเปล่า

แต่ก็ได้แต่ความเงียบ และการพยักเพยิดให้รีบออกไปกลับคืนมา  

นี่ไม่ได้จะอวยพรวันเกิดเค้าหรอกหรือ

แม้แต่พี่อีทึกที่จดจำวันเกิดของทุกคนในวงได้ยังลืม แล้วคนที่ไม่เคยเห็นเค้าสำคัญอย่างคิบอม

น่ะหรือจะจำวันเกิดเค้าได้    

* * * * * * * * * * * *

ตั้งแต่เช้าแล้วที่เค้าตื่นขึ้นมารอรับคำอวยพรวันเกิดจากเพื่อนๆในวง

แม้ว่าวันนี้ทุกคนจะว่างงานและอยู่บ้านกันครบ

แต่ยังไม่มีสักคนเลยที่จะอวยพรวันเกิดเค้า แม้แต่พูดถึงก็ยังไม่มีให้ได้ยินเข้าหู

นี่ทุกคนลืมวันเกิดของเค้ากันหมดเลยรึ...

ทั้งๆที่วันนี้ทำตัวเป็นเด็กดี ไม่แกล้ง ไม่ต่อล้อต่อเถียงกับใคร

แต่สิ่งที่ได้กลับมาในวันเกิดกับเป็นแค่สิ่งที่ได้รับมาเหมือนๆกับทุกๆวัน

เสียงด่าจาก.....พี่ฮีซอล.....ที่ต่อว่าที่เค้าไปแกล้งแมวตัวโปรด

ทั้งๆที่เค้าแค่ต้องการจะช่วยแปรงขนให้มันก็เท่านั้น….

เสียงหัวเราะของ....พี่ฮันคยองกับซีวอน....ที่เค้าโดนฮีซอลด่า

พี่ฮันคยองน่ะคงจะหัวเราะไปตามเรื่อง เพราะพี่แกเส้นตื้น หัวเราะได้ทุกเรื่อง

แต่กับซีวอนแล้ว..คงจะสะใจ ที่เค้าโดนสุดเรลล่าของซิมบ้าด่าซะได้

ก็เรื่องที่เคยไปแกล้งป่วนซีวอนน่ะมีน้อยซะที่ไหน....

เสียงคุยกันหงุงหงิงแบบไม่สนใจโลกภายนอกของสองคู่ชู้ชื่น...คยูฮยอนกับซองมิน และ พี่เยซองกับเรียววุค

คยูฮยอนกับซองมิน สองคนนี้น่ะธรรมดาก็ไม่ค่อยจะคุยกับเค้าอยู่แล้ว แล้วยิ่งสร้างโลกส่วนตัวกันเมื่อไร ทำใจได้

เลยว่าไม่มีใครจะไปแทรกได้

ส่วนพี่เยซองกับเรียววุคแล้ว พี่เยซองไม่แปลกใจหรอกที่จะจำวันเกิดเค้าไม่ได้ แม้แต่วันเกิดของเรียววุคพี่แกยังจำไม่ได้เลยทำเอาเรียวุคงอนไปพักนึง ถ้าไม่ได้พี่อีทึกเคลียร์ให้นะ อย่าหวังว่าจะได้นั่งจู๋จี๋ลืมโลกกันแบบนี้เลย

แต่เรียววุค ไหนบอกว่าเป็นแฟนคลับของชั้นไง แต่ทำไมนายลืมวันเกิดของชั้นล่ะ....

เสียงเคี้ยวอาหารของ...พี่ชินดง  ตั้งแต่วันที่เค้าเขียนไซส์ในวันเกิดของพี่ชินดง

พี่ท่านก็หยุดทรมานตัวเองด้วยการอดอาหาร แต่เปลี่ยนมากินอาหารเพื่อสุขภาพแทน พอพูดถึงอาหารแค่นั้นแหล่ะ เค้าก็แทบจะเป็นอากาศธาตุทันทีที่พี่แกเริ่มกินน่ะนะ

เสียงถามหากระเป๋าใบโปรดของ...พี่คังอิน ทั้งๆที่มันก็วางอยู่ที่ประจำของมันอย่างทุกที แต่พี่ชายคนนี้ก็ไม่เคยที่จะหามันเจอเองสักที

และนี่สามรายสุดท้าย ที่ทำให้เค้ารู้ว่าเค้าไม่ใช่คนสำคัญของซูเปอร์จูเนียร์ หรือของใครเลย

พี่อีทึก...ที่เพิ่งใช้เค้าไปซื้อโคล่า.....

ฮยอกแจ....ที่ชวนออกไปซื้อเสื้อให้พี่ฮันคยอง.....

และคิบอม....ที่ไม่เคยจำวันเกิดของเค้าได้เลย .....

* * * * * * * * * * *

“ ฮยอกแจ ๆๆ ไอ้ฮยอก”

ดงเฮเรียกเพื่อนร่างบางที่ยืนอยู่ข้างๆ ไหนว่าจะชวนอกมาซื้อเสื้อให้พี่ฮันสุดที่รักไง

ไหงมายืนเหม่ออยู่หน้าร้านขายไก่ย่างได้ล่ะเนี่ย

เค้าสองคนก็ออกมานานแล้ว แต่ฮยอกแจก็ยังเลือกเสื้อที่ถูกใจไปเป็นของขวัญให้ฮันคยองเนื่องในโอกาสอะไรก็ไม่รู้ไม่ได้สักที จนดงเฮคนที่มาเป็นเพื่อนยืนขาแข็งจนแทบจะกลายเป็นหินอยู่ลอมล่อ

ตัวนั้นก็ไม่ดี ตัวนี้ก็ไม่ชอบ เฮ้อ มันจะอะไรกันนักกันหนา แค่เสื้อตัวเดียว...

แต่พอเพื่อนรักขยับเปลี่ยนร้านสักที ก็กลับกลายมาหยุดยืนอยู่หน้าร้านขายไก่ย่างซะได้

“ นี่ดงเฮชั้นอยากกินไก่ย่างอ้ะ นายเข้าไปซื้อไก่ย่างให้ทีดิ้ เอาสามตัวนะ ชั้นไปเข้าห้องน้ำก่อนนะเดี่ยวมา”

พูดจบก็วิ่งออกไป ทำเอาดงเฮเกาหัวอย่างงงๆ สั่งให้เค้าเข้าไปซื้อ แต่ไม่ทิ้งตังค์ไว้ให้อ่านะ

สรุปว่า..เค้าต้องเป็นคนจ่ายใช่มั้ยเนี่ย

ดีเนอะ วันเกิดทั้งที เพื่อนรักก็จำไม่ได้....แถมมันยังมาให้เราเลี้ยงซะอีก...เฮ้อ

“ ได้ไก่แล้วใช่มั้ย งั้นไปกันเถอะ”

ฮยอกแจที่เพิ่งเดินกลับมาหลังจากหายไปสิบห้านาที ไม่รู้ว่าไปเข้าห้องน้ำ หรือหายไปทำอะไรกันแน่

แต่ดงเฮก็ไม่ปริปากบ่น ก็บอกแล้วไงว่าวันนี้ เค้าจะเป็นเด็กดี

ไม่แกล้ง ไม่ต่อล้อต่อเถียงกับใคร

“ แล้วนั่นอะไรน่ะ”

พยักเพยิดไปทางถุงที่ฮยอกแจถือมา

“ อ่อ เสื้อของพี่ฮันไง”

นี่สินะ ที่ทำให้นายหายไปนานน่ะฮยอกแจ

บทจะเลือกได้ก็ได้มาง่ายๆเลยนะ แล้วที่เค้าอดทนเดินดูเสื้อเป็นเพื่อนนี่ มันคืออะไรเนี่ย

“ ดงเฮ นายยังไม่ได้ไปซื้อโคล่าให้พี่อีทึกเลยนะ นายนี่ขี้ลืมจริงๆ”

ฮยอกแจร้องทัก ทำเอาดงเฮทำหน้าเหวอ แล้วมองค้อนเพื่อนรักไปหนึ่งขวับ

เออใช่นี่เค้าลืมไปเลย เพราะใครล่ะ ไม่ใช่เพราะฮยอกแจรึที่เรื่องมาก ซื้อเสื้อไม่ได้สักที

จนเค้าลืมหน้าที่สำคัญที่ได้รับมอบหมายจากลีดเดอร์ไปเลย

“ อืม”

ดงเฮรับคำสั้นๆ

ก็บอกแล้วไง ว่าวันนี้เค้าจะเป็นเด็กดีน่ะ

รอให้พ้นคืนนี้ไปก่อนเถอะฮยอกแจ ชั้นเอานายคืนแน่ทั้งเรื่องที่ลืมวันเกิด เรื่องที่ให้มายืนรอซื้อของตั้งนาน เรื่องเงินค่าไก่ย่าง แล้วยังเรื่องที่ว่าชั้นขี้ลืมนี่ด้วย - -!

“ กลับมาแล้วคร๊าบบบ!!!!”

ฮยอกแจส่งเสียงใสมาก่อนตัว

“ อ่าว หายไปไหนกันหมดล่ะเนี่ย”

ฮยอกแจหันซ้ายหันขวามองหาสมาชิกในบ้าน แต่ก็ไม่เห็นใครสักคน

“ ฮยอกแจ พี่อีทึกบอกให้นายตามไปที่บริษัทแน่ะ”

ดงเฮเดินออกมาพร้อมกับโน้ตใบน้อยที่ติดไว้ที่ประตูตู้เย็น

“แล้วคนอื่นล่ะ”

“ ไปกันหมดนั่นแหล่ะ ไม่รู้ผู้จัดการเรียกไปทำไม”

ดงเฮเสตาลงอ่านข้อความนั้น 

ฮยอกแจพยักหน้ารับน้อยๆแล้วรีบเดินออกไป

ปล่อยให้ดงเฮที่กำลังยื่นโน้ตให้มองอย่างน้อยใจ

น้ำตาที่กักกั้นมานานเอ่อออกมาทันทีที่ลับร่างของเพื่อนรัก

ความน้อยเนื้อต่ำใจ ที่ไม่ได้รับความสนใจจากสมาชิกคนอื่นๆทำเอาดงเฮร้องไห้ออกมาอย่างกั้นไม่อยู่

วันเกิดของเค้าทั้งทีไม่มีใครอยู่ฉลองเป็นเพื่อนเลย ถึงจำวันเกิดกันไม่ได้ก็เถอะ

ขอแค่สักคนที่อยู่เป็นเพื่อนในวันเกิด...แค่นี้...

....แต่ก็ไม่มีสักคน....

เค้าคงไม่ใช่คนสำคัญ....ของใครสักคน...จริงๆสินะ

-- -พรึบ- --

 ไฟกลางบ้านที่สว่างจ้าในตอนแรก ดับพรึบทำเอาร่างบางที่กำลังสั่นน้อยๆจากอาการสะอื้นสะดุ้งหนัก

แม้แต่ไฟยังไม่เป็นใจเลย

ไม่รู้จะดับทำไม คนยิ่งอยู่บ้านคนเดียวอยู่ด้วย

ไฟจะดับก็ดับไป แต่ผีอย่าออกมาแล้วกัน เค้าเป็นโรคกลัวผีขึ้นสมองเลยแหล่ะ

อุ๊บ!!!!

อยู่ๆที่มีมือโอบกอดปิดปากเค้าเอาไว้ ทำเอาดงเฮดิ้นพ่านอย่างหวาดกลัว

เค้ากำลังจะโดนผีหักคอเหรอเนี่ย

แต่ยิ่งดิ้น ร่างที่โอบกอดเค้าเอาไว้ยิ่งรัดแน่นจนดงเฮเหนื่อยจนยืนนิ่ง

ปล่อยให้ผีร้ายทำตามใจของมัน

อยากจะฆ่าก็ฆ่าเถอะ อยากจะหักคอ หรือจะกินตับไตไส้พุงอย่างไงก็เชิญ

วันนี้เค้าเหนื่อยจริงๆ ถ้าเค้าตายไปจะมีคนสนใจเค้าบ้างมั้ยนะ

คิบอม นายจะจำได้มั้ยว่าวันตายของชั้น มันเป็นวันเดียวกับวันเกิด

วันที่ชั้นอยากอยู่กับนายที่สุด 

จากความหวาดกลัวบวกไปสู่ความน้อยเนื้อต่ำใจที่คนสำคัญพากันลืมวันเกิด

น้ำตาที่หยุดไปแล้วกลับเอ่อไหลออกมาอีกครั้ง

“ พี่ร้องไห้ทำไม”

เสียงที่คุ้นเคยดังข้างๆหู แค่เพียงเสียงเค้าก็จำได้ว่าผีร้ายที่เค้าคิดมาตลอด แท้จริงแล้วคือคนที่เค้ารักที่สุด

แต่ก็ไม่ได้ทำให้ดงเฮหยุดร้องไห้ได้เลย แต่ยิ่งร้องมากขึ้นไปอีก

“ ฮึก ฮึก”

“ พี่ดงเฮ ผมคิบอมไง พี่หยุดร้องไห้เถอะ”

เสียงปลอบดังอย่างร้อนรน เพราะคิดว่าร่างบางในอ้อมกอดกลัวผี

ร่างสูงพลิกกลับมาให้ร่างบางได้พิงอกอุ่น จนรู้สึกได้ถึงน้ำตาที่ค่อยๆซึมเข้าไปในเนื้อผ้าเข้าไปถึงอกแกร่ง

“ ฮึก ฮึก”

“ไม่ต้องกลัวนะ ผมอยู่ตรงนี้แล้ว”

“ ฮึก ฮึก”

แม้จะปลอบอย่างไงร่างบางในอ้อมกอดก็ไม่ได้หยุดร้องไห้สักที จนทำเอาคิบอมหนักใจ

“ ร้องไห้มากๆเดี๋ยวตาปวม ไม่น่ารักนะ”

“ ฮึก ชั้นไม่ใช่ผู้หญิง ฮึก ไม่น่ารักก็ช่างมันเถอะ ฮึกโฮ”

แทนที่จะหยุดร้องไห้ ดันปล่อยโฮมากไปอีก

ที่คิบอมไม่สนใจ เป็นเพราะเค้าไม่น่ารักใช่มั้ย

ใช่สิ เค้ามันไม่ใช่ผู้หญิงนี่ แล้วก็ไม่ได้เป็นเป็นนูน่า ตามสเป๊กคิบอมด้วย

“หยุดร้องไห้ได้แล้วดงเฮ วันนี้วันเกิดดงเฮทั้งทีนะ แทนที่จะหัวเราะ มาร้องไห้ได้ไงเนี่ย”

คิบอมเริ่มเสียงแข็ง จากที่เคยเรียกว่าพี่ กลายเป็นเรียกชื่อห้วนๆแล้ว 

“ ฮึก ฮึก”

ดงเฮหยุดร้องไห้ทันที แต่ยังคงมีเสียงสะอื้นที่ยังเหลืออยู่บ้างเล็กน้อย

เมื่อกี้คิบอมพูดว่าไงนะ วันเกิดของช้าน พูดถึงวันเกิดของช้านช่ายม๊ายยย

‘เงียบได้ซะทีนะ’

คิบอมคิดในใจ พลางก้มลงมองคนในอ้อมกอดที่กั้นสะอื้น ตอนนี้ดงเฮต้องหน้าแดงอยู่แน่ๆเลย

เพียงแค่คิดถึงภาพดงเฮตอนหน้าแดงก็คิดว่า 

‘น่ารักอ่า ~’

ใครว่าดงเฮไม่สวย ก็ไม่สวยจริงๆนั่นแหละ....เพราะดงเฮไม่ใช่ผู้หญิงนี่

แต่ใครว่าดงเฮไม่น่ารัก เค้าเถียง(ในใจ)ขาดใจเลย....แม้ไม่ใช่ผู้หญิงแต่ในสายตาเค้าดงเฮน่ารักที่สุดเลยแหล่ะ

“ นี่นายจำวันเกิดชั้นได้ด้วยเหรอ”

แม้ว่าจะเขินจนต้องก้มหน้างุด แต่ใจมันก็อยากจะถามให้แน่ใจว่าคิบอมจำวันเกิดของเค้าได้จริงๆ

“ อืม ทำไมดงเฮคิดว่าผมจำไม่ได้หล่ะ”

“ ก็ทุกปีนายลืมนี่นา”

ดงเฮเถียง

“ ใครว่าผมลืม ไม่เคยลืมสักหน่อย”

มากล่าวหากันได้อย่างไง ถึงวันเกิดคนอื่นจะจำไม่ค่อยได้ แต่วันเกิดของคนสำคัญ เค้าไม่เคยลืมเลยสักครั้ง

“ ก็นายไม่เคยให้ของขวัญชั้นเลยนี่ แม้แต่คำอวยพรสั้นๆนายก็ไม่เคยให้ชั้น ”

คิบอมกรอตาไปมา ก่อนปล่อยคนในอ้อมแขนให้เป็นอิสระ

อะไรกันเนี่ย ของขวัญน่ะเค้าไม่เคยเถียงหรอก ว่าไม่เคยให้ แต่คำอวยพรนี่สิเค้าก็บอกทุกปีนี่นา

“ ดงเฮ พี่เคยเปิดเมลล์ของเรามั้ย”

คิบอมจับไหล่บางทั้งสองข้าง ให้ดงเฮหันมาประจันหน้ากลับตน

‘เมลล์ของเรา’ ที่คิบอมหมายถึง คือเมลล์ที่คิบอมกบดงเฮเอาไว้ติดต่อกันโดยเฉพาะ

“ อ่า ~”

ดงเฮพูดไม่ออก เค้าไม่เคยเปิดเลยจริงๆนั่นแหล่ะ

และตอนนี้ แม้แต่ชื่อเมลล์หรือรหัสผ่านก็จำไม่ได้แล้วด้วย

“ ผมอ้ะ อวยพรให้พี่ทุกปี อวยพรในนั้น เมลล์ของเรา แต่พี่ก็ไม่เคยเปิดอ่าน”

ตอนนี้เปลี่ยนเป็นคิบอมน้อยใจบ้างแล้ว

ดงเฮอึ้งๆ เงียบๆอย่างนี้ ไม่เคยเปิดเมลล์ชัวร์

เมลล์ของเรามันไม่ใช่ของเราอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือเมลล์ของเค้าคนเดียวแล้วหล่ะ

“ คิบอม ชั้นขอโทษนะ นายก็รู้นี่ว่าชั้นมันโลเทค นายอย่าโกรธชั้นเลยนะ”

เห็นคิบอมเงียบไปก็รู้ว่าอีกฝ่ายเริ่มน้อยใจเค้าบ้างแล้ว

แต่เค้าก็ผิดจริงๆนั่นแหล่ะ อุตส่าห์มีเมลล์ส่วนตัวกับเค้าทั้งที ดันลืมซะได้

แต่เค้าก็ดีใจนะที่คิบอมไม่เคยลืมวันเกิดของเค้า ….

แถมยังอวยพรทุกปีอีกด้วยแม้ว่าเค้าจะได้เคยได้รัยรู้ถึงคำอวยพรเหล่านั้นก็เถอะ 

“ ช่างมันเถอะ ที่ร้องไห้นี่ อยากได้คำอวยพรใช่มั้ยเนี่ย”

ได้ยินเสียงออดอ้อนอย่างสำนึกผิดก็พาใจอ่อนให้อภัยทุกที

“….”

ดงเฮพยักหน้าในความมืด แต่พอนึกได้ว่าอีกฝ่ายคงไม่เห็นจึงต้องส่งเสียงตอบรับออกไป

“ ผมก็ขอให้ดงเฮ มีความสุขมากๆในวันเกิด และทุกๆวันนะครับ

ขอให้ดงเฮมีคนรักมากๆ และคอยสนับสนุนดงเฮ

และขอให้ดงเฮได้อยู่กับคนที่ดงเฮรักและรักดงเฮตลอดไป....” 

“ อื้ม ขอบคุณมากนะคิบอม พรที่นายให้ชั้น ก็ขอให้มันกลับไปอยู่ที่ตัวนายด้วยนะ”

ดงเฮยิ้มแก้มแทบปริ ดีนะที่ไม่ได้แก้มป่องอย่างคิบอม ไม่งั้นคงยิ้มจนแก้มอาจจะแตกไปแล้วก็ได้

“  ยังไม่ได้ให้ของขวัญดงเฮเลยอ้ะ”

จู่ๆ คิบอมก็โพล่งออกมา

“ ห่ะ ของขวัญวันเกิดรึ ไหนๆๆๆ ไหนอ้ะ”

ดงเฮตาวาวทันทีที่ได้ยินว่าของขวัญวันเกิด

“ หลับตาก่อนสิ”

แม้ว่าจะอยู่ในความมืดอยู่แล้วแต่คิบอมก็ยังขอให้เจ้าของวันเกิดหลับตาเพื่อรอรับของขวัญชิ้นสำคัญ

“ อืม”

“..................”

 “ ชอบมั้ย” ^ ^

“ อืม”  ^////^

“ ถ้าใครให้ของขวัญอย่างนี้ อย่ารับนะ”

คิบอมพูดเสียงคาดครั้น ประมาณว่าถ้าดงเฮปฏิเสธมีเรื่องแน่ 

“อืม”

แล้วทั้งสองก็ยิ้มอย่างมีความสุข (ในความมืด)

แม้ว่าปีนี้จะไม่มีใครจำวันเกิดได้ แต่ขอแค่คิบอมจำได้คนเดียว...ก็พอแล้ว

แม้ว่าปีนี้จะไม่มีใครจัดงานวันเกิดให้ แต่ขอแค่คิบอมยืนอยู่เคียงข้าง...ก็พอแล้ว

แม้ว่าปีนี้จะไม่ได้ของขวัญแม้แต่ชิ้นเดียว แต่ขอแค่คิบอม....ก็พอแล้ว ^/////^

ปีนี้...เป็นวันเกิดที่เค้าดงเฮมีความสุขมากที่สุด ที่มีคนที่ดงเฮรักและรักดงเฮอยู่ข้างๆ

วันเกิดที่มี.....คิมคิบอม

นายเป็นของขวัญที่ชั้นอยากได้มากที่สุดเลยหล่ะ และปีนี้ชั้นก็ได้นายมาเป็นของขวัญวันเกิดทีสุดแสนพิเศษ

ของขวัญของชั้น....คิมคิบอม

END

*************

นอกบ้าน

“ คิบอมมันให้ของขวัญอะไรด๊องอ้ะ”

ฮยอกแจถามขึ้นมา

“ ชั้นจะไปรู้เรอะก็อยู่ด้วยกันเนี่ย”

ฮีซอลที่อยู่ข้างๆตอบอย่างหงุดหิด พยายามเพ่งมองเหตุการณ์ระหว่างลูกรักกับศรีสะใภ้ตัวดี แต่ก็ไม่เห็นอะไรนอกจากความมืด

“ ใคร๊ ใคร มันเป็นคนคิดให้ปิดไฟวะ”

อีทึกบ่นอย่างหงุดหงิดไม่แพ้ฮีซอลเพื่อนรัก

“ ขอโทษครับที่รัก ก็กะให้บรรยากาศมันโรแมนติกนี่นา”

คังอิน ต้นความคิดบอกอย่างหงอยๆ

“ นี่พวกเราต้องยืนอยู่อย่างนี้อีกนายมั้ยเนี่ย ลมก็แรง ยุงก็เยอะ อากาศก็เริ่มหนาว หิวก็หิว ”

ชินดงบ่นกระปอดกระแปด

นี่เค้ายืนตรงนี้มานานเท่าไรแล้วนะ เมื่อไรจะได้ออกไปเซอร์ไพซ์วันเกิดให้ดงเฮสักทีล่ะ

“ นายไม่ได้ถืออะไรสักหน่อย ทำมาเป็นบ่น”

เยซองที่ถิอกระติกน้ำแข็งประชดชินดง ที่ยืนตัวเปล่าชะเง้อชะแง๊

มองเข้าไปในบ้านไม่ต่างกับฮีซอล อีทึกและฮยอกแจ

มีเพียงเค้า เรียววุค ซองมิน คยูฮยอน เท่านั้นที่ถือของข้าวของเพื่อจัดงานเลี้ยงวันเกิดให้ดงแฮน่ะ

“ พี่อ้ะก็ให้พี่ฮัน กับซีวอนช่วยถือสิ”

“ ผมกับพี่ฮันไม่ว่างคร๊าบ แค่พี่ฮีซอลก็หนักมากๆแล้วเนี่ย”

โป๊ก!!!!

 “โอ๊ย”

ซีวอนคำหัวป้อยๆ เมื่อคนที่กำลังขี่คอเค้าอยู่เขกหัวซะแรง

“ นายจะบอกว่าชั้นอ้วนรึซีวอน”

ฮีซอลพูดเสียงต่ำ บ่งบอกว่าตอนนี้เริ่มโกรธแล้ว

หงุดหงิดจากการที่มองไม่เห็นข้างในยังไม่พอ ดันมาเจอซีวอนว่าอ้วนอีก

 “ เปล่าคร๊าบ”

ซีวอนยังไม่ได้พูดว่าอ้วนสักคำ ที่รักของเค้าคิดมากไปเองแท้ๆ

“ ไก่น้อย อยู่นิ่งๆสิเดี๋ยวก็ตกลงมาหรอก”

ฮันคยอง พยายามจับคนบ่นคอให้อยู่นิ่งๆ ถึงตัวจะเบาก็เถอะ แต่ถ้ายังขยุกขยิกอยู่อย่างนี้ ได้ตกลงมาแน่

“ ก็มันมองไม่เห็นนี่นา”

ยังไม่วายที่จะเถียงออกมา

“ ไอ้หมี แกช่วยยืนนิ่งๆ ได้มั้ย มือนั่นไม่ต้องลูบ”

อีทึกหน้าแดง พยายามปัดมือหนาที่ลูบไล้ต้นขาของเค้า

“ ก็กลัวที่รักตกนี่นา”

คังอินว่า แต่มือยังลูบไล้ต่อ

“ ผมว่าเราเข้าไปข้างในได้แล้วมั้ง อยู่ตรงนี้นานๆ พี่อีทึกได้เสียตัวแน่”

ซองมินมองไปที่คู่รักสามคู่ที่ขี่คอกันแอบมองเข้าไปในบ้าน แล้วพูดอย่างปลงๆ

โดยมีคยูฮยอนพยักหน้าหงึกๆอย่างเห็นด้วย ที่รักว่าไงว่าตามกันเลยแหล่ะตาคนนี้

“ หรือไม่ก็ พี่ดงเฮได้เสียตัวให้คิบอมมันแน่ๆ”

เรียววุคว่าเสริม ยิ่งอยู่เงียบๆมืดๆกันสองคนแล้วด้วยอ่ะนะ  

คุคุ จบจริงๆแล้วจ้า...... 

อวยพรนิดเนิง 

15/10/08 วันคล้ายวันเกิดของพี่ดงเฮ

อะ แฮ่ม ฮึ่ม แฮ่ม (เสียงกระแอมคอ) 

ก็ขอให้พี่ดงเฮมีความสุขมากๆๆๆๆนะ

ไม่รู้จะอวยพรอะไรนะ แต่คงไม่มีอะไรจะดีไปกว่าความสุขอีกแล้วแหล่ะ

 (ขอเรียกว่าพี่สักวันอ่ะนะ แม้ว่าวันอื่นจะเรียกด๊องเฉยๆ หรืออิหมวย คงไม่โกรธกันใช่มั้ยที่เรียกห้วนๆอ้ะ)

อันนี้ OPV ที่แก้วทำให้พี่ดงเฮ

(เรียกพี่ทีไร มันเขินอ้ะ )